Nieuws & Acties

De twee gezichten van Las Vegas

De twee gezichten van Las VegasLas Vegas is het gokmekka van de wereld. Er werden vele films opgenomen. Las Vegas staat bekend om zijn spectaculaire skyline met felle neonlichten en natuurlijk de vele casino’s. Las Vegas werd gesticht in het jaar 1905. Zes jaar latere werd het een stad. Niet alleen vind je in Vegas vele casino’s, ook staat de plek bekend om de grote en dure hotels. Al van grote afstand kun je deze stad zien oplichten. Dat komt niet in de laatste plaats omdat de stad wordt omringd door woestijn.

Grote stad

Las Vegas is de grootste stad van Nevada en telt tegen de 600.000 inwoners. De stad groeit nog altijd heel erg snel. Las Vegas ligt in Nevada, in de woestijn. Aan de westzijde vind je de Spring Mountains. Las Vegas trekt vele toeristen. Deze komen af op de luxe van de stad en de casino’s die in zo veel films schitterden. Rondom deze stad hangt dan ook een soort mystiek.

Snelle groei, snelle veranderingDe twee gezichten van Las Vegas

Bij de meeste steden die snel groeien zien we ook dat de populariteit van bepaalde spekken erg wisselt. Zo is soms het casino populair om even later plaats te maken voor een ander casino. Zo gaat dat. Je moet om in Vegas te opereren altijd bezig zijn met het hier en nu en het aanscherpen van het beleid. Maar toch gaan ook beruchte casino’s op de kop. Dat gold ook voor casino The Riviera. Dit gokpaleis ging in 1955 open. Het was voor even in handen van de maffia en figureerde in films als Oceans Eleven. Het casino moet nu plaats maken voor een conferentiecentrum.

Vegas onder de grond

Zoals alles heeft roem ook een keerzijde en die keerzijde vertaalt zich Vegas gedeeltelijk onder de grond. Daar is namelijk een heel gangenstelsel te vinden waar gokverslaafden en anderszins daklozen hun toevlucht hebben gezocht. In de tunnels leven mensen die hier echt een thuis hebben proberen te maken. Over deze uitzonderlijke levens is zelfs een documentaire gemaakt waarin bewoners hun verhaal vertelden.

Bewoners vertellen

Een van de bewoners vertelt over zijn leven voor en na de verslaving en hoe hij geen andere uitweg meer zag dat het leven onder de grond te verkiezen. Hoe komen de mensen aan geld? Iedereen vindt zijn eigen manier. Een van de bewoners vertelt in een interview dat hij er iedere dag op uit gaat om te kijken of er munten zijn achtergebleven in de speelautomaten. Soms staat er ook nog wat krediet op en dan kan hij zelfs een gokje wagen.

Tunnelstelsel

Het tunnelstelsel is kilometerslang en biedt plaats aan gokverslaafden, maar ook aan mensen die op de een of andere manier hun hoofd letterlijk niet meer boven de grond konden houden. In Vegas is het toch een beetje alles of niets. Het is niet makkelijk om je hier staande te houden als je geen geld hebt. Onder de grond vind je allerlei verhalen van mensen die op de een of andere manier niet meer wisten hoe ze moesten overleven. Overleven in Las Vegas is niet zo makkelijk. Voor mensen met geld is het een feest, maar mensen zonder geld kunnen zich maar moeilijk staande houden.

croupiers De twee gezichten van Las VegasBrian David vertelt:

In een interview vertelt Brian David over zijn leven voor en na zijn verslaving in Vegas. David was nog geen 22 toen hij naar Vegas vertrok. Hij had zijn zinnen gezet op een baan als croupier. Hij had daar alle skills voor, zo was hij van mening. In Vegas aangekomen werkte hij eerst in een cafe waar hij zich maar net staande kon houden.

Hij leefde van bruine boterhammen met pindakaas terwijl hij intussen studeerden voor het vak als croupiers. Zijn enthousiasme en bevlogenheid werd opgemerkt bij casino Riviera. Hier kon hij intern terecht om een opleiding te volgen tot croupiers. Aanvankelijk zou hij alleen aan de blackjack tafels voor begeleiding zorgen, maar met de tijd zou hij een volwaardig croupiers worden.

Enthousiast

“Ik was jong en enthousiast, gretig om alles te leren over het casino vak. Ik vrat de kennis letterlijk op en leerde alle protocollen en regels zorgvuldig uit mijn hoofd. De opleiding duurde een aantal maanden. Daarna was ik klaar voor het echte werk. Het casino trok me altijd al aan. De magie van de speeltafels, de ernst waarmee de croupier het spel begeleid en spanning die door de casino huizen zindert. Het casino gevoel was een soort thuisgevoel voor mij zoals andere zich thuisvoelen in de kerk, voelde ik me thuis in tussen de neonlichten van Vegas. Hoe verklaar je zoiets? Geen idee. Het was zoals het was.

Croupier

Ik werkte jaren als croupier, verdiende veel geld. Als croupier moet je het vooral van de fooi hebben. Die kan ik Vegas exorbitant hoog zijn. Ik had niks te klagen, maar toch knaagde er iets. Een leegte. Er gingen dagen voorbij dat ik het gevoel had niet echt aanwezig te zijn in het casino. Ik werkte op de automatische piloot, maar voelde mijn aanvankelijk enthousiasme wegvloeien. Dat gebrek aan gevoel was achteraf een voorteken van een depressie die niet veel later de kop op zou steken.

Langzaamaan begon ik me fysiek slechter te voelen. Ik leefde niet ongezond. Ik ben nooit een drinker of roker geweest, maar wel maakte ik zeer onregelmatige uren. Er was in mijn leven eigenlijk niets anders meer dan het casino en soms als ik naar huis liep, kreeg ik het gevoel dat er iets moest veranderen. Toch maakte ik geen keuzes die naar die verandering leidde, en ik liep vast.

Achtergrond

Ik kom niet uit een erg gelukkig gezin. Mijn moeder heb ik niet lang gekend. Ze overleed al toen ik 5 jaar oud was. Ik heb niet echt veel warmte gevoeld als kind. Hoe dan ook; er gebeurde wat er gebeurde. Ik begon mijn aandacht te verliezen, de verveling sloeg toe. Ik wilde een escape en die vond ik in geld, meer geld en nog meer geld. In plaats van in de avond naar huis te gaan, begon ik zelf te spelen.

Ik speelde aanvankelijk altijd met een vaste inzet, en ging daar niet overheen. Maar dat hield ik niet lang vol. Ik werd gretig, wilde meer en meer winnen. Zelf spelen viel nauwelijks te combineren met het vak als croupier, daarvoor vond ik een oplossing en dat was het duurste en meest destructieve poeder dat er bestaat, coke.

VrijheidDe twee gezichten van Las Vegas

Langzaam maar zeker begon ik mezelf op te breken. Het geld dat ik had gespaard, mijn vrijheid verdampte. Ik raakte in paniek en op dat moment wist ik dat het casino me in zijn greep had. Ik ben niet gek. Ik was me altijd bewust van de gevaren. Ik was me ook bewust van iedere stap die ik zette richting het probleem, maar steeds zette ik hem toch.

Het leidde tot steeds meer problemen, vooral fysiek. Ik denk achteraf weleens dat het feit dat ik niemand had, geen relatie of kinderen, de weg naar destructie voor mij gladder heeft gemaakt. Ik had het gevoel dat ik niets te verliezen had. Hoe meer ik verloor, hoe meer ik de hoop verloor en hoe minder het me uitmaakte om nog meer te verliezen.

Ontslagen

Op mijn werk begon ik fouten te maken en daar kom je als croupier niet mee weg. Ik werd twee keer gewaarschuwd, maar de derde keer moesten ze me laten gaan. Een medewerker van het casino had me al maanden in de gaten gehouden. Hij nam me apart. Ik weet het nog goed. Hij zei dat ik niet lang meer had. Je houdt dit niet vol.

Ik zie wel wat je doet. Achteraf was deze man, Philip, iemand die me van de ondergang heeft geholpen. Hij confronteerde me met mezelf. Hij vroeg: ‘Wat wil je? Wil je leven?’ Ik weet nog dat ik zo moe was en zo vaag dat ik niet meer echter helder kon denken. Ik dacht al lang niet meer na over wat ik wilde. Het leven was een aaneenschakeling van vluchtige kicks geworden. De vragen galmde na in mijn hoofd. Wil je leven?

Verslagen

Ik liep naar huis, doodmoe, verslagen. Ik had niets meer. Ik zou het misschien nog een paar maanden kunnen overleven met het geld wat ik had, maar daarna was het klaar. Wil je leven? klonk het alsmaar in mijn hoofd. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik daar geen antwoord op had. Ik wist het niet. Ik was op het punt gekomen dat leven en niet leven hetzelfde leken. Ik was er wel maar ik was er niet. Ik voelde me leeg en vooral liefdeloos. Ik keek om nee heen, en ging op een bankje zitten. Ik stelde de vraag aan mezelf, opnieuw zoals Philip het ook aan me had gevraagd. Wil je leven? En ik realiseerde me dat het antwoord ‘ja’ was. Ik wilde leven en ik wilde deze fase te boven komen.

Omslag

Ik wist wat het eerste was wat me doen stond en dat was afkicken. Daar op dat bankje voelde ik al dat mijn lichaam begon te protesteren. Ik had zin in een lijn, een kick. Slapen kon ik niet. Er komt een punt dat je zo moe bent, dan je niet meer kan slapen. Dat punt had ik reeds lang bereid. Aanvankelijk voelt dat lekker, als een soort natural high. Je vaart volledig op je reserves, maar dat houdt je lichaam niet lang vol. Ik was afgevallen. Ik liep naar huis en ging voor de spiegel staan in de badkamer. Ik weet nog dat ik de bitten van mijn heupen tegen mijn broek riem voelde schuren en daar zaten twee rode plekken. Ik had mezelf verwaarloosd. Alleen kon ik het niet. Ik ging terug naar het casino.

Verdriet

Het was voor het eerst in mijn leven dat ik om hulp heb gevraagd. Ik was daarvoor te trots. Ik wilde als croupier werken omdat het een gevoel van macht gaf en van verantwoordelijkheid. Om hulp vragen zag ik als een zwakte. Maar nu kon ik niet anders. Philip nam me mee. Hij hield me vast. Ik huilde. Er kwamen tranen uit een plek die ik niet kende. Diep verdriet leek ineens omhoog te komen. Philip nam me mee naar huis en legde op zijn logeerkamer. Hij deed de deur op slot. Ik was al aan het zweten, mijn lichaam begon al te protesteren en Philip kende het klappen van de zweep. Je gaat me haten, je gaat weg willen lopen, maar het gaat over.

Cold Turkey

Drie dagen van hel had ik voor de boeg. Paniek, zweten. Het was alsof ik naar een andere plek ging, een ander universum waar pijn regeerde. Cold turkey afkicken is niet te beschrijven. Het is iets wat je je ergste vijand niet gunt. Philip had gelijk. Ik verfoeide hem. Die drie dagen schold ik hem uit. Ik probeerde de deur in te schoppen. Maar Philip bleef rustig, Hij bleef kalm. Hij liet me daar in die kamer, tot de storm ging liggen. Dagen van hel en pijn en langzaam begon er weer iets van helderheid te ontstaan. Hoop. Ik weet nog dat ik wakker werd en zin had in een croissantje. Dat klinkt heel stom, maar croissantje waren altijd zo’n ding voor mij. Misschien iets uit mijn jeugd. Toen ik opstond zat Philip aan de ontbijttafel. Hij las de krant. Hij zei; welkom terug.

Dankbaar

Philip hielp me uit het dal dat ik zelf had georeerd. Ik besloot een andere weg te kiezen. Stopte met het vak als croupier. Financieel moest ik weer even aan een ander leven wennen. Maar dat kostte me eigenlijk minder moeite. Hoe gek het ook klinkt, dat diepe dal waar ik tijdens die drie dagen doorheen ben gegaan, heeft me verder geholpen. Het heeft me uiteindelijk naar een hoger plan getild. Nog steeds kijk ik met enige weemoed terug op het leven in Vegas, de neonlichten, de geur van het casino, de spanning, de mensen, de macht van het casino. Maar het is niet meer het leven dat ik wil leven. Ik bezoek nu het casino sporadisch. Gewoon om een beetje thuis te komen, maar daar blijft het bij.

Bekijk de documentaire Living in the hidden Tunnels of Las Vegas:

Gerelateerde content